ตอนที่ 1 ฝนเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในเย็นวันหนึ่ง ฉันออกจากบริษัทตามเวลาเดิม เห็นฟ้าครึ้ม ลมพัดแรง แล้วก็ให้เหนื่อยใจ วันนี้จะถึงบ้านกี่ทุ่มกี่ยามกันหนอ นี่ถ้าไม่มีรถคงจะลำบากมากทีเดียว

ในช่วงเวลาเลิกงานอย่างนี้ การจราจรที่เดิมก็ไม่ค่อยจะเคลื่อนไหวอยู่แล้ว พอมีฝนตก ก็กลายเป็นอัมพาตไปในทันที ความที่เหน็ดเหนื่อยมาจากงานทำให้ไม่อยากจะคิดอะไรอีก อยากจะตก อยากจะติดแค่ไหนก็เอา

ระหว่างที่กำลังรอสัญญาณไฟเขียวอยู่นั้น ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง บังเอิญเหลือเกิน ที่รถมาติดอยู่ตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัยพอดี แม้จะขับรถกลับบ้านทางนี้ทุกวัน ความที่ปกติรถไม่ได้ติดอย่างสาหัสากรรจ์เช่นวันนี้ ทำให้ไม่เคยได้มองมหาวิทยาลัยอย่างเต็มๆตา ขณะที่กำลังนั่งมองอยู่นั้นเอง ก็เห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ในชุดนิสิต ฝ่ายชายกางร่มให้สาวน้อยปีหนึ่งคนข้างๆ เดินข้ามถนนผ่านหน้ารถฉันไป

ภาพนั้นสะกดให้ฉันตัวเย็นเฉียบ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 8 ปีก่อนแวบเข้ามาในสมอง แม้จะนานขนาดนั้น แต่ภาพนั้นก็ยังชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้น...เมื่อไม่นานมานี้ ........................................................................

เช้านี้เรานัดเจอกันที่เดิมอีกเช่นเคย
แต่เร็วกว่าเดิมเล็กน้อยเนื่องจากเขาบอกว่าวันนี้ต้องเดินทางไปไกล ขับรถประมาณ 4
ชม. จึงจะถึง จุดหมายของเราในวันนี้คือไปถ่ายรูปใบไม้เปลี่ยนสีที่ Aspen

Pearl Street เป็นถนนเล็กๆ
ที่ไม่อนุญาตให้รถวิ่งผ่านเป็นถนนสำหรับคนเดินเที่ยวโดยเฉพาะ
มีร้านรวงอยู่เต็มสองฟากฝั่ง ตรงกลางเป็นบริเวณนั่งพักผ่อนหย่อนใจ

ฉันเดินตาม "คนนำทาง" ไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
เห็นเขาหยุดยืนดูป้ายบอกทางแผ่นใหญ่อยู่สักครู่นึง แล้วหันมาบอกว่า
"เราไป Peak
1 ก็แล้วกัน ใช้เวลาไม่นาน ทางไม่ลำบาก คุณตามผมมานะ"

เพราะการเดินทางอันยาวนานทำให้ฉันหลับสนิทจนถึงรุ่งเช้า โชคดีที่ Operator ไม่ลืม Morning Call

สนามบินดอนเมือง...

ฉันลากกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่นักไป check-in ที่เคาน์เตอร์ของเอื้องหลวง
ฤดูนี้ไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวและเลยช่วงเปิดเทอมไปแล้ว ผู้โดยสารจึงมีไม่มากนัก

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปรับสาย
แล้วกรอกเสียงลงไปว่า "สาค่ะ"
ปลายสายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วจนเกือบฟังไม่ได้ศัพท์