http://www.dlitemag.com/

วันนี้ที่ซอฟต์สแควร์นิมนต์พระมหาวุฒิชัย ว.วชิรเมธี มาบรรยายธรรมะ

หัวข้อ "มีความสุขได้ทุกวัน"

ท่านเทศน์ว่า มีสุขเพราะรู้จักทุกข์ ทุกขัง อริยสัจจัง

โดยต้อง 1. สบตากับความทุกข์ ก็คืออย่าหนีมัน อย่าคิดตีโพยตีพาย

2. อย่าขยายทุกข์ มีนิดเดียวคิดไปซะใหญ่โต

3. มาทำงานให้เหมือนไปต่างประเทศ มีความสุขตื่นเต้นอยู่เสมอ

4. เห็นความทุกข์ให้เหมือนดอกไม้บาน คือ อยากเข้าไปสัมผัส อยากเข้าไปเด็ด

แต่ก่อนแต่ไรเคยแต่ใส่ซองกฐิน เคยไปกะเค้าครั้งหนึ่งก็น่าจะสองปีก่อนที่สวนสันติธรรม

ปีนี้ไปที่ผาซ่อนแก้ว เนื่องจากอยู่ไกลและจัดงานตอนเช้าก็เลยต้องไปค้างก่อน 1 คืน แต่คราวนี้ชวนพ่อแม่ไปด้วย เลยไม่ได้ไปค้างที่วัด ไปจองไว้ที่เขาค้อทะเลภู 

ตั้งแต่เข้าวัดปฏิบัติมาก็ไม่เค๊ยไม่เคยชวนพ่อแม่ไปด้วยกันเลย ครั้งนี้ครั้งแรก ลองเสี่ยงๆ ชวนดู ปรากฎว่าเค้ายอมมาด้วย อันนี้ต้องขอเล่าเรื่องราวส่วนตัวให้ฟังเล็กน้อย คือ พ่อเรา ก็นิสัยเหมือนกะเรา (หรือว่ากลับกันก็น่าจะถูกกว่า) คือเป็นคนเจ้าความคิดความเห็น เจ้าหลักการ สมัยหนึ่งไปเข้าวัดหนึ่งมาโดนพ่อค้านซะเละ ทำนองว่าพุทธพาณิชย์ไม่เห็นน่าเลื่อมใสศรัทธา คราวนี้ก็ไม่รู้ชวนไปจะโดนเทศน์อะไรรึเปล่าแต่ก็ไม่ยักกะโดนแฮะ

รอบนี้เลยไปสบาย ได้นั่งรถเบนซ์ไป พ่อขับอีกตะหาก ระหว่างทางไปแวะกินข้าวเที่ยงแถวๆ ตัวเมืองเพชรบูรณ์ ก็เลยได้รู้ความจริง ประมาณว่า ...

วันนี้นับเป็นวันที่ 5 แล้วหลังจากกลับมาจากผาซ่อนแก้ว

ตั้งใจไว้ว่าจะเดินจงกรมทุกวัน สวดมนต์ทุกวัน เจริญสติในชีวิตประจำวันทุกวัน

ตอนนี้ยังทำได้อยู่

จึงบันทึกไว้ บันทึกลงเว็บ บันทึกลงจิต

หลังจากผ่านไป หนึ่งปี สามเดือน ก็ได้โอกาสไปปฏิบัติธรรมอีกครั้ง ตั้งแต่ไปมายังไม่เคยไปซ้ำที่กันเลย คราวนี้ได้ไปที่ผาซ่อนแก้ว ได้เพื่อนช่วยติดต่อให้ โชคดีที่ได้ไปเลยไม่ต้องรอนาน ช่วงนี้พอจะลางานไปได้ ทุกอย่างเหมาะเจาะ คราวนี้ไปไกลถึงเพชรบูรณ์ เลยขอให้กุ้ยลางานไปด้วย ช่วยกันขับรถ

ไปคราวนี้คุ้มค่าได้อาหารตา อาหารใจ เลยอยากเอามาเขียนเก็บไว้ สอนตัวเอง วันหลังได้กลับมาอ่านอีก และเผื่อแผ่ให้คนอื่นๆ ที่สนใจ ได้อ่านบ้าง

วันนี้ได้ดูเรื่องเล่าเช้านี้ เห็นข่าวแว่บๆ สรุปเอาเองว่ามีทหารคนหนึ่งตายอีกแล้ว

มีนักดนตรี แต่งเพลง "ราตรีสวัสดิ์" เพื่อย้ำเตือนคนทั้งชาติว่า เรากำลังรู้สึกชาชิน กับเรื่องที่ไม่ธรรมดา

เคยชิน ที่ว่ามีปัญหาที่ภาคใต้ มีคนตาย มีคนส่งพวงหรีดไปให้ ฯลฯ ประกาศเกียรติคุณกันตอนตาย

แต่ไม่จบ มันเรื้อรัง ทุกคนเหนื่อยนาย เนือย ไม่ทำอะไร

คนเหล่านี้ตาย เพื่อให้คนที่เหลือ ได้มีความสุข กับ ...

- ตั้งวงกินเหล้า

- เล่นไพ่ป๊อกเด้ง

- อ่านหนังสือเตรียมสอบ

- อยากจะเติมลงไปอีกว่า เล่นเกมบน facebook อันนี้รู้สึกเอง ว่าชักเบื่อหน่าย กับการที่คนใช้เว็บนี้แบบไม่ถูกวิธี ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยกับไอ้การไปเล่นเกมให้ชนะเพื่อนๆ มันมีสาระอะไรหรือกับการทำแบบนั้น 

พ่อแม่ สังคม โรงเรียน ของไทย ไม่เคยสอนให้เด็กเอาเวลาว่างไปทำประโยชน์ให้คนอื่น เช่น เก็บขยะในที่สาธารณะ ขายของหาค่าขนม เด็กไทย จึงโตมากับการเดินห้าง เรียนพิเศษ และอยากจะเติมไปตอนนี้ว่าเล่นเกม เล่นเว็บ โดยไม่รู้สึกว่าผิดหรือเสียหายตรงไหน

เรากำลังเอาเปรียบคนอื่นอยู่ คนที่ต้องเสี่ยงชีวิตไปเพื่อให้เราได้มีเวลาสนุกสนานเฮฮา แบบนี้

Mark suckerberg คงไม่ได้คิดจะสร้าง facebook ขึ้นมาด้วยการมีเกมหรอก แต่ถ้าไม่มีเว็บมันก็คงจะ attract คนได้ยาก เพราะคนมันมีกิเลสแบบนี้ ก็ต้องเอากิเลสมาล่อ 

น่าเสียดายที่ app ดีๆ กลายเป็น app เห่ยๆ เหมือนเว็บอื่นๆ ทั่วไป

และคนไทย ก็ยังคงเป็นคนไทย ที่รักสบาย และ รักสบาย

รอวันเป็นเมืองขึ้นทางเศรษฐกิจและอาจจะตกเป็นประเทศของคนชาติอื่นได้ ในอีกไม่ช้า

มีเพื่อนเพิ่งเปิดบริษัท รับเขียน .net เล่าให้ฟังว่ามีโปรแกรมเมอร์ "พม่า" มาสมัครกันเป็นกลุ่ม ประสบการณ์ 8 ปี เงินเดือน 25,000 บาท เท่านั้น !!! ภาษาอังกฤษไม่ต้องพูดถึง คนเหล่านี้ทำงานเก็บเงิน มาเรียนต่อในเมืองไทย แล้วทำงานๆๆๆ เพื่อให้มีประสบการณ์มากขึ้น 

อีกหน่อย พนักงานไทย อาจจะมีเจ้านายเป็นพม่า ได้ ในไม่ช้า

ราตรีสวัสดิ์ ... ประเทศไทย.

วันนี้ฟังซีดี หลวงพ่อ แผ่นที่ 30

ท่านว่า คนในโลกนี้ หากใครบอกว่ามีความสุข ถ้าเขาไม่หลอกคนอื่น ก็หลอกตัวเอง

ฟังแล้วรู้สึกประทับใจหลายๆ เป็นนิยามของสัจธรรมแห่งการรู้ทุกข์จริงๆ

จงลุกขึ้นเถิด

จะมีประโยชน์อันใดกับการมัวเพลินหลับนอน

ท่านยังเป็นผู้เร่าร้อนด้วยกิเลส

อันลูกศรคือตัณหาเสียบแทงแล้วดิ้นรนอยู่

แล้วจะมัวห่วงหลับนอนอยู่ทำไมเล่า

ท่านออกบวชด้วยศรัทธาอันใด

ก็จงเพิ่มพูนศรัทธานั้นเถิด

อย่าตกอยู่ใต้อำนาจของความหลับเลย ...

ข้างบนนี้คือข้อความที่เขียนติดไว้ที่ผนัง ของสวนพุทธธรรม

ไม่รู้นึกยังไงนึกจะไปป่าละอูขึ้นมา หลังจากไม่ได้ไปมา 7 เดือน ก็ไปซะเฉยๆ

วันนี้วันอาสาฬหบูชา

ถ้าถือตามปฏิทินวันพระนี้ วันนี้ก็ครบ 5 ปีที่ได้เรียนธรรมะ กับหลวงพ่อปราโมทย์มา

เทียบกับวันแรกก็นับว่าก้าวหน้า แต่ถ้าคิดถึง สปีด แล้วนับว่ายังล้าหลัง

ถ้าจริงจัง จริงใจ คงได้ดีไปกว่านี้

วันนี้ไปสวนสันติธรรมมา หลวงพ่อท่านเล่าว่าตั้งแต่ท่านเริ่มสอนธรรมะ

สมัยเป็นฆราวาส เริ่มด้วยการเขียนประสบการณ์ธรรมะไปลงหนังสือโลกทิพย์

แล้วก็บอกเค้าว่าไม่ต้องส่งเงินค่าเรื่องมาให้

ท่านไม่เคยเก็บเงินคนเรียนเลยตั้งแต่บัดนั้นจนบัดนี้

เราเลยรู้สึกว่า นี่ถ้าเราไม่ตั้งใจปฏิบัติจริงๆ จังๆ เท่ากับโกงท่าน

เป็นหนี้สงฆ์ ด้วยความไม่เอาถ่านของตัวเอง

จะตั้งใจทำให้มากขึ้นค่ะหลวงพ่อ _/\_

หลวงพ่อบอกว่า ในเบื้องต้น ผู้ปฏิบัติแม้จะเห็นว่ากายนี้ไม่ใช่ตัวเราแล้ว

แต่ความเป็น "ของเรา" ยังคงอยู่  คือยังหวงแหนเอาไว้

เราเพิ่งเห็นชัด กับโครงการที่ว่าเพื่อสังคมทั้งหลาย 

การทำความดีเดี๋ยวนี้ต้องประกาศให้โลกรู้

แล้วถ้าฉันทำแล้ว คนอื่นจะเอาไปโฆษณาด้วยก็ไม่ได้ ไม่งั้นฉันไม่เด่น

เฮ้อ มันเพื่อสังคมกันแปลกๆ นะ

วันนี้คิดอะไรไปมา ระหว่างเดินจงกรม รู้สึกว่าใจนี้มีแต่ความทุกข์

ความคิดนี่แหละทำให้ทุกข์

แต่พอไปคิดเรื่องอื่นทุกข์ก็หายไป พอกลับมาคิดเรื่องเดิมก็ทุกข์ใหม่

ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทุกข์หรือวุ่นวายๆ อยู่ในชีวิตเรานี้

พอเราตายก็เหมือนทุกอย่างโมฆะ ในทางโลกน่ะนะ มันจบไป

เหลือแต่คุณธรรม ความดีความเลวที่เป็นวิบาก เท่านั้น

นึกถึงที่หลวงพ่อท่านว่า ว่าอย่าไปให้ความสำคัญกับเรื่องทางโลกมากกว่าการดูจิตดูใจของเรา

ไปสะสมอะไรก็แล้วแต่ในทางโลก เราตายแล้วมันก็โมฆะไปหมด 

ไม่มีอะไรเลย ไม่เหลืออะไรทั้งสิ้น เกิดใหม่ก็ต้องเริ่มต้นใหม่

แต่โลกุตระกุศลนี้ต่างหากที่ตามติดตัว ติดใจเราไปตลอด

ความจริงข้อนี้ ถ้าใครตระหนักได้ก็จะรู้ตัวว่าอะไรสำคัญ

หลวงพ่อท่านให้ท่องคาถาว่า "เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" ทุกข์หรือสุุข สุดท้ายก็ดับทั้งสิ้น.

หลวงพ่อบอกว่า เห็นเวลาเค้าลอยกระทงมั้ย

เดี๋ยวกระทงมันก็ลอยมาอยู่ด้วยกัน เดี๋ยวมันก็ลอยแยกจากกัน

ชีิวิตคนในวัฎสงสารก็เหมือนกัน เดี๋ยวเราก็มาเจอกัน ผูกพัน แล้วก็จากกันไป

ลืมคนเก่า ไปผูกพันกับคนใหม่แทน

ในวัฎสงสารมันก็เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ...

 ที่สำคัญคือใจเรา ต้องรักษาให้ดี ไม่่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น.

เมื่อวันอาทิตย์ไปสวนสันติธรรมมา

คราวนี้ไปคนเดียว ก็ดีเหมือนกัน 

หลวงพ่อสอนว่าการปฏิบัติต้องใจเย็น และใจถึง

พื้นฐาน คือ มีสติลงปัจจุบัน 

เรื่องอื่น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เป็นเรื่องไร้สาระ เช่น ไปเห็นเทวดา เห็นสวรรค์

เราต้องพัฒนาสติ คือ เครื่องมือของเรานี้ เพื่อให้สู้กับกิเลสที่ละเอียดๆ ขึ้นไปได้

มีคนมาขอพรหลวงพ่อ บอกว่าแม่กำลังไม่สบายอยากให้แม่หาย

หลวงพ่อบอกก็เป็นกำลังใจให้นะ แต่พ่อของหลวงพ่อก็ยังตายเลย ...

ได้สติดีแท้.

บทที่ 1 ประตูสู่ความลี้ลับทั้งมวล

"เต๋า" ที่ใช้ถ้อยคำภาษาบอกเล่าได้

มิใช่เต๋าอันเป็นอมตะ

"นาม" ที่ใช้ถ้อยคำภาษามาแสดงได้

ก็มิใช่นามอันอมตะ

"ไม่มี" คือนามที่เรียกขานระหว่างก่อนฟ้าดินอุบัติ

"มี" คือนามที่เรียกขานเมื่อสรรพสิ่งก่อกำเนิดแต่แรกเริ่ม

อยู่ในอาณาจักรเลิศล้ำมหัศจรรย์สุดหยั่งแห่งความว่างเปล่าเสมอ

สามารถสำรวจความลี้ลับแห่งการสร้างสรรค์ของสรรพสิ่ง

อยู่ในอาณาจักรที่มีวัตถุดำรงอยู่จริงเสมอ

สามารถสำรวจปั้นปลายแห่งวิถีธรรมชาติ

ทั้งสองประการนี้มีที่มารากเหง้าเดียวกัน แต่ขานนามต่างกัน

ทว่าต่างแฝงความหมายลึกซึ้งยาวไกล

การเสาะแสวงสืบค้นอย่างต่อเนื่อง จากลุ่มลึกสู่ความลุ่มลึกมากขึ้น

นั่นก็คือประตูสู่การรับรู้ความลี้ลับทั้งมวลในธรรมชาติ

จาก : คัมภีร์เต้าเต๋อจิง ฉบับประยุกต์ใช้ โดย อ.จ้าวเมี่ยวกว่อ

บทที่ 2 มีกับไม่มีก่อเกิดซึ่งกันและกัน

Prologue [ที่มา]

วันหนึ่งคุณเจ้านายก็โทร.มาบอกว่า "นก เดี๋ยวโทร.ไปหาอาจารย์ต้อที่บัญชีจุฬาฯ นะ

เค้ากำลังทำโครงการช่วยเด็กเป็นมะเร็ง มี toolkit อะไรด้วยผมฟังแล้วยังไม่ค่อยเข้าใจ

นกลองโทร.ไปคุยกับเค้าหน่อยแล้วดูซิว่าต้องทำอะไรบ้างให้มันยั่งยืน"

พูดแบบนี้คนเป็นลูกน้องก็แปลได้ว่า ไปทำโครงการนี้ให้เรียบร้อย

แล้วก็โทร.ไปนัดแนะเจอกับอาจารย์ ที่จามจุรีสแควร์

แล้วเรื่องราวทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้น ......

----------------------------------------------------------------------------

เรื่องราวของสะพานรุ้ง

ถ้าจะให้ดีต้องให้อ่านจากข่าวที่เป็นทางการจะดีกว่าที่ข้าพเจ้าจะเขียนเอง

sapanroong_news

งานนี้ก็ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยอาจารย์ ทำตารางงานเป็นหลัก

ให้น้องที่บริษัทออกแบบเว็บไซต์ ติดต่อโรงพิมพ์เพื่อพิมพ์หนังสือคู่มือของพ่อแม่ในการดูแลลูก

ออกแบบโลโก้ เว็บสวยมากเด็กๆ คงชอบ มาดูเว็บกัน

web_frontpage

ทำงานที่นี่ ได้ทั้งทำงานและทำบุญ

คุณราเมศวร์บอกว่า ต้องคิดว่าลูกค้าจะได้อะไรก่อน ไม่ใช่คิดว่าเราจะได้อะไร

ท่านจึงรู้จักคนมากเพราะช่วยเหลือคนไว้เยอะ ด้วยหลักการคิดแบบนี้

----------------------------------------------------------------------------

วันวิสาขบูชา

วันนี้อ.ต้อเชิญพระมหาสมปองและคณะ มาบรรยายธรรมให้เด็กๆ ฟังที่บัญชีจุฬาฯ

เพื่อจะบันทึกใส่เป็นวีซีดี ให้เด็กๆ ซึ่งนอกจากวีซีดีนี้แล้วก็ยังมีของอื่นๆ รวมกันเป็น

toolkit ที่ว่าตั้งแต่แรก แจกเด็กๆ ที่ป่วยเป็นมะเร็ง ส่วนสื่อที่เป็น online นั้นเดี๋ยวก็จะมีีตามมาอีก

งานนี้มีอาสาสมัครจากมูลนิธิสายธารแห่งความหวัง มาช่วยด้วย

เห็นเด็กๆ แล้วก็น่าสงสาร ดูจากภายนอกเค้าก็ดูเป็นเด็กปกติมาก ร่าเริงแล้วก็ทำกิจกรรมเหมือนเด็กทั่วๆ ไป มีน้องบางคนเท่านั้นที่ต้องโกนผม ผู้ปกครองก็มากับลูกหลาน โครงการนี้มุ่งหวังจะให้เด็กได้ใช้ชีวิตน้อยนิดที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขและมีความหมาย คุณหมอบอกว่าบางคนไม่ชอบทำงานลักษณะนี้เพราะเหมือนเป็นความล้มเหลวทีไม่สามารถช่วยชีวิตเด็กไว้ได้ แต่อาสาสมัครและคุณหมอมองในอีกมุมหนึ่ง ว่าความสำเร็จคือการที่เด็กๆ ได้อยู่อย่างมีความสุขที่สุดและเราเป็นผู้ช่วยเหลือทำให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นนั่นเอง

งานอาสาสมัครก็เป็นอีกงานที่สนใจอยากทำ

ลองคิดดูว่า ถ้าเรามีเวลาว่าง สิ่งที่เรามักจะคิดเป็นอย่างแรกก็คือ เราอยากจะทำอะไร เพื่อเราจะได้มีความสุข เช่น ไปดูหนัง ไปถ่ายรูป ไปเล่นกีฬา หรือกระทั่งไปนอนเฉยๆ ที่คุณราเมศวร์ชอบเรียกว่าไปสังเคราะห์แสง มีน้อยนักที่เราจะคิดว่า วันนี้เราจะทำเพื่อคนอื่นบ้าง สิ่งที่เราทำง่ายสุดคือการบริจาคเงิน แต่สำหรับบางอย่าง เงินซื้อไม่ได้ เพราะสิ่งที่ต้องการคือเวลา ต่างหาก

เหมือนอย่างอาสาสมัครที่มาช่วยเด็กๆ ในงานวันนี้ .... 

SP01

SP02

SP03

SP04

SP05

SP06

SP07

SP08

ถ้าใครสนใจอยากเป็นอาสาสมััครของมูลนิธิสายธารแห่งความหวัง

ก็ลองไปอ่านดูที่ http://www.wishingwellthai.org/ ก่อนได้นะ

ส่วนเว็บสะพานรุ้งรอประเดี๋ยวก่อน

วันนี้พาโมจิไปหาหมอที่ศรีวรา

โมจิเป็นแผลที่ก้น เนื่องจากเป็นเม็ดๆ แล้วคาดว่าคงคันเลยไปกัดๆ มัน

กินยา ทาเบตาดีนมาอาทิตย์นึงแล้วก็ไม่หายเลยไปหาหมอผิวหนังที่ศรีวรา

โชคดีไม่เป็นขี้เรื้อน น่าจะเป็นแบคทีเรีย แต่ค่อนข้างลึก หมอเปลี่ยนมาให้เป็นยาเม็ดแทน

ตอนไปรอหมอ มีเจ้าของหมาคนนึงมารับหมา หมาเค้าตายตอนเช้า

ร้องห่มร้องไห้ใหญ่เลย 

ก็เลยนึกถึงตัวเอง ถ้าโมจิตายไปก็คงเป็นแบบนี้เหมือนกัน

แต่หลวงพ่อก็คงบอกว่าโลกมันก็เป็นแบบนี้ เราเป็นทุกข์เพราะใจเราไม่ยอมรับมัน

ถ้าไม่ฝึกใจไว้เวลาความทุกข์มามันก็จะทุกข์มาก

ว่าแล้วก็น่าเขกกะโหลกตัวเองที่หมู่นี้ไม่ค่อยได้ปฏิบัติ T_T

หลวงพ่อบอกว่า ชีวิตคนสั้นนัก

ให้ถนอมกันไว้ หมายถึงว่า ถนอมคนที่อยู่รอบๆ ตัวเรา

เพราะไม่นานเดี๋ยวก็ต้องจากกัน จริงๆ เราจากกันอยู่ตลอดเวลา

จากเป็นบ้าง จากตายบ้าง

คำพูดนี้เตือนสติเราได้เป็นอย่างดี บางทีเราก็ยึดถือความคิดความเห็นมากจนเกินไป

ลืมไปว่า บางเรื่องก็อย่าไปจริงจังกับมันมาก

ใครอยากทำอะไรก็ให้ทำไป สุดท้ายทุกคนก็ต้องรับผลที่ตัวเองทำอยู่ดี

หลวงพ่อบอกว่า ท่านไม่ได้เป็นคนเก่ง

แต่ท่านเป็นคนอดทน มากกกกกกกก

ตั้งแต่วันที่ไปเรียนดูจิตกับหลวงปู่ดูลย์ ท่านก็ดูตลอด จะขี้เกียจหรือขยันก็ดูตลอด

เจออุปสรรคอะไรก็ไม่ย่อท้อ 

อีกประการที่ท่านมีคือ โยนิโสมนสิการ

ไม่เคยเชื่อเลย ต้องดูแล้วดูอีก จนแน่ใจ ทำให้ท่านไม่ติดข้องกับสิ่งที่กิเลสสร้างขึ้นมาหลอก

เราว่าจริงๆ แล้วเป็นผู้ปฏิบัติธรรม หรือคนทางโลก สองสิ่งนี้ก็เป็นคุณสมบัติที่สำคัญ

เด็กยุคนี้ ถูกฝึกให้อดทนน้อยกว่าคนสมัยก่อนมาก

ตั้งแต่อาหาร ก็มีอาหารจานด่วน

การเดินทาง ก็มีรถด่วน รถไฟฟ้า

การเรียน ก็มีเรียนลัด เรียนเทคนิคโน่นนี่

การรับรู้ข้อมูลข่าวสาร ยิ่งไปกันใหญ่ อยากได้ก็ซีรอกซ์เอาไม่ต้องเขียนให้เมื่อย

หา google แป๊บเดียวก็เจอ โทรศัพท์หาเพื่อนได้ตลอดเวลา

แล้วมันจะไปฝึกความอดทนกันตอนไหน ????

พ่อแม่ก็ต้องทำใจ .... โลกมันเปลี่ยนแล้วเราจะไปขวางโลกคงไม่ได้

ตัวใครตัวมัน ต้องวางอุเบกขาให้ได้ในที่สุด

สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม .................

เวลาทำ project management สิ่งแรกๆ ที่ต้องคิดถึงคือ assumptions

แต่พอเราใช้ชีวิตจริงๆ เรากลับหลบหลีก หรือลืม คำๆ นี้

assumption ของการเป็นมนุษย์คงมีหลายเรื่อง แต่ที่แน่ๆ เรื่องนึงคือ ชีีวิตนี้คือทุกข์

เราไม่ยอมรับกฎนี้ ในขณะเดียวกันร่างกายจิตใจ ก็วิ่งหาความสุข หลบหนีความทุกข์

ด้วยวิธีการต่างๆ โดยหวังว่าทำไปเรื่อยๆ ก้อจะหนีพ้น

พระพุทธเจ้าบอกว่า ทุกข์คือสิ่งที่ต้องเรียนรู้ เรียนรู้ไปเพื่อสุดท้ายแล้วจะอยู่เหนือทุกข์

แต่มนุษย์ทั้งหลายก็คงมารู้ทุกข์ได้ยากเต็มที ใครล่ะอยากจะเจอสิ่งที่ตัวเองเกลียด โดยเฉพาะในเมื่อยังมีหนทางให้หาความสุขได้อยู่ แม้จะเป็นสุขชั่วคราว ก็ยังดี สำหรับมนุษย์ผู้มีอินทรีย์ยังไม่แก่กล้า

ต้องสะสมบุญบารมีมามากพอสมควรถึงจะมีใจมองหาธรรมะ

ดังนั้น เมื่อไม่ยอมรู้จักทุกข์ จึงต้องทุกข์ ... กันต่อไป

คุณพ่อกุ้ย เลือดออกในสมอง

หมอหลายๆ คนมาตรวจแล้วก็บอกว่าไม่ควรยื้อ

ตอนนั้นอยู่ ICU, สิ่งที่ต้องทำตามหมอบอก ก็คือบอกให้หมอหยุดการรักษา

คือถอดอุปกรณ์ต่างๆ ออกและหยุดยา

เพื่อให้ร่างกายไปโดยธรรมชาติ

เราคิดว่าการตัดสินใจแบบนี้สำหรับคนๆ หนึ่งแล้วไม่ง่ายเลย

โชคดีอยู่อย่างที่ไปแบบไม่มีอาการทรมานทางกายปรากฎให้เห็น

ไม่งั้นคนเป็นลูกคงรู้สึกผิด ไม่มากก็น้อย

หลวงพ่อเคยพูดว่า พระพุทธเจ้าตรัสว่าบัณฑิตมักทะเลาะกันเพราะทิฏฐิ

ยามมีความคิดความเห็น ไม่ได้ดูจิตตัวเอง มัวแต่จะคิดว่าต้องอย่างนั้นถูก

ต้องอย่างนี้ถูก แบบนั้นไม่ได้ แบบนี้ไม่ดี

จริงๆ แล้วใครจะคิดยังไงก็ได้ เพราะความป็นจริงเราก็ห้ามความคิดไม่ได้อยู่แล้ว

ทั้งความคิดตัวเองและความคิดคนอื่น

แต่ที่ทะเลาะกันเพราะไปพยายามจะทำให้คนอื่นคิดเหมือนกับเรา

เพื่อพิสูจน์ตัวตนของเราว่า "เรา" ถูก

สุดท้าย ถูกไปก็เท่านั้น มีแต่ทำให้ตัวตนเราใหญ่ขึ้นเปล่าๆ

แต่ที่ผิดไปแล้วแน่ๆ ก็คือคิดแล้วไม่รู้ว่าจิตคิด นั่นแหละ น่าเสียดาย ...

หลวงพ่อบอกว่า ดูจิตมันง่าย

ถ้าใครทำแล้วยาก แปลว่าทำผิด

หลักคือ 

1. ต้องสบาย
2. ไม่หนัก ไม่แน่น ไม่แข็ง ไม่ซึม ไม่ทื่อ เติม ไม่เอ๋อ ไปด้วยเพราะหลังๆ ได้ยินหลวงพ่อทักโยมบ่อยว่ามันเอ๋อๆ ไป
3. ดูเล่นๆ เหมือนดูคนอื่น ท่านเรียกว่า "ดูหวานๆ" เหมือนเป็นศัพท์ทางอีสาน
4. รู้ไปแบบไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง อย่าคาดหวัง

วันนี้ฤกษ์ดี (คือสามารถจัดสรรเวลาได้ลงตัวระหว่างเรื่องส่วนตัว กับเรื่องงาน)

เลยได้ไปวัดหลวงพ่อปราโมทย์

ปีนี้ตั้งใจว่าจะไปให้ได้เดือนละครั้ง เพราะปีก่อนมัวแต่ทำอะไรก็ไม่รู้หายไปตั้งหลายเดือนกว่าจะได้ไปกราบท่านซะที

วันนี้ตื่นเช้าโดยไม่งัวเงีย ตีสามกว่าๆ ก็ตื่นโดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก

ช่วงนี้สังเกตตัวเองว่าตื่นกลางดึกบ่อยๆ สงสัยว่าเป็นเพราะมื้อเย็นกินน้อย กินแต่ผักหรือไม่ก็ไม่ได้กิน เลยทำให้ร่างกายไม่ต้องทำงานหนัก จะลองดูอีกซักพักว่าสมมติฐานนี้เป็นจริงหรือเปล่า

ออกจากบ้านตีห้า ถึงวัดหกโมงครึ่ง ได้ที่นั่งเลยกึ่งกลางห้องมาหน่อยนึง 

คนเยอะขึ้นเรื่อยๆ อีกหน่อยสงสัยต้องออกเช้ากว่านี้ T_T

อากาศมืดๆ ครึ้มๆ เหมือนฝนจะตก ทำให้เย็นๆ หนาวๆ

เมื่อเช้าไม่ได้กิน Folic ไป เลยหนาวเป็นพิเศษ

วันนี้หวาน กับเปิ้ลและคุณพ่อเปิ้ลก็มาด้วย แต่เปิ้ลกะคุณพ่อกลับไปตอนฉันเช้า

การได้มาวัดฟังธรรม กับครูบาอาจารย์ที่ดีๆ มันก็ทำให้จิตใจดีขึ้นได้

มิ้งบอกว่าแค่มาก็เหมือนส่งการบ้านแล้วแม้ว่าจะไม่ได้ยกมือรายงานท่านก็ตาม

มีคนเอาหนังสือรวมคำเทศนาของหลวงพ่อมาแจก เล่มเบ้อเริ่มเลยขนาดพอๆ กับ

พระไตรปิฎก 1 เล่มทีเดียว ไอ้เราก็ได้รับแจกกะเขาด้วยโชคดีไป

กลับมาบ้านก็รีบปั่นงานที่ค้างๆ ไว้ต่อ มีเรื่องต้องทำอีกเยอะ

ทำให้เสร็จจะได้เดินจงกรมก่อนนอน

ในช่วงเวลาแบบนี้ คำว่า วิกฤติ กับ โอกาส เป็นคำที่ได้ยินกันเกร่อ

เห็นกันเกลื่อนตามหน้าหนังสือพิมพ์ต่างๆ

ถ้าพูดถึงในแง่ธุรกิจ ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าการหาโอกาสนั้นมีกระบวนการอย่างไรบ้าง

แต่ถ้าพูดถึงในแง่ spiritual แล้ว ก็พอจะอธิบายได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่จะได้พิจารณาจิตใจ

ได้อย่างเต็มที่ เนื่องจากมีผัสสะแรงๆ มากระทบ รบกวนอยู่ไม่ขาดสาย

โอกาสที่เกิดขึ้น นอกจากการได้ปฏิบัติธรรมภาวนา มากขึ้นแล้ว

ยังเปิดโอกาสให้เราได้ใคร่ครวญถึงสิ่งที่ผ่านมา อะไรที่ไม่เคยชัดเจน ก็เห็นได้แจ่มแจ้งขึ้น

อะไรที่เคยคิดว่าชัดแล้ว ก็มีแง่มุมอื่นๆ ให้ได้มองและคิดต่อ

ต้องคอยท่องบ่นคำที่หลวงพ่อสอนอยู่บ่อยๆ ว่า ทุกอย่าง สุขและทุกข์ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

เดี๋ยวมันก็ผ่านไป .....

ถ้าคิดให้สุดขั้ว ว่าโลกนี้มันก็แค่มายา เราทึกทักเอาไปเองทั้งนั้น ไม่มีอะไรมีอยู่จริง

ก็คงจะพอให้คลายใจได้บ้าง

แต่ก็ต้องต่อสู้ดิ้นรนกันต่อไป ตราบใดที่ยังมีกิเลสให้สะสางอยู่

โอกาสอีกอย่างก็คือได้คอยเตือนตัวเอง ไม่ให้ประมาท ไม่ว่าจะเผลอเพลินหรือเพ่งจ้อง

เพราะความสุข ความทุกข์ ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่

ต้องตั้งใจ ต้องพยายาม เพื่อพึ่งตัวเองให้ได้

Got this forwarded mail from a friend.

เธอ ชื่อ  'คิม ฟุค ' แปลว่า 'ความสุขดุจทองคำ'(Golden Happiness)
  เบื้องหน้าของ คิม ฟุค

  เบื้องหลังของ คิม ฟุค

เบื้องหลังผ่าตัดแล้ว ๑๗ ครั้ง 
ขณะที่ลูกพี่ลูกน้อง ๒ คนตายเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว