บทที่ 1 ประตูสู่ความลี้ลับทั้งมวล

"เต๋า" ที่ใช้ถ้อยคำภาษาบอกเล่าได้

มิใช่เต๋าอันเป็นอมตะ

"นาม" ที่ใช้ถ้อยคำภาษามาแสดงได้

ก็มิใช่นามอันอมตะ

"ไม่มี" คือนามที่เรียกขานระหว่างก่อนฟ้าดินอุบัติ

"มี" คือนามที่เรียกขานเมื่อสรรพสิ่งก่อกำเนิดแต่แรกเริ่ม

อยู่ในอาณาจักรเลิศล้ำมหัศจรรย์สุดหยั่งแห่งความว่างเปล่าเสมอ

สามารถสำรวจความลี้ลับแห่งการสร้างสรรค์ของสรรพสิ่ง

อยู่ในอาณาจักรที่มีวัตถุดำรงอยู่จริงเสมอ

สามารถสำรวจปั้นปลายแห่งวิถีธรรมชาติ

ทั้งสองประการนี้มีที่มารากเหง้าเดียวกัน แต่ขานนามต่างกัน

ทว่าต่างแฝงความหมายลึกซึ้งยาวไกล

การเสาะแสวงสืบค้นอย่างต่อเนื่อง จากลุ่มลึกสู่ความลุ่มลึกมากขึ้น

นั่นก็คือประตูสู่การรับรู้ความลี้ลับทั้งมวลในธรรมชาติ

จาก : คัมภีร์เต้าเต๋อจิง ฉบับประยุกต์ใช้ โดย อ.จ้าวเมี่ยวกว่อ

บทที่ 2 มีกับไม่มีก่อเกิดซึ่งกันและกัน

ไม่ว่าเอกสารไหนๆ ก็จะต้องมีหัวข้อนี้อยู่เสมอ ก็เลยขอเอาหัวขัอนี้มาพูดก่อนละกัน

ไม่ค่อยได้แตะต้อง technical document มาพอสมควรแล้ว คราวนี้สบโอกาส ได้ค่อยๆ ทยอยไล่ หัวข้อต่างๆ ที่ควรจะมี แล้วก็ไปอ่านเพิ่มเติมตามที่ต่างๆ ว่าไ้อ้ที่ดีๆ มันควรจะเขียนยังไง

ที่ผ่านมาข้าพเจ้าเขียนแต่ blog ไร้สาระเพราะว่าไม่มีเวลาจะรวบรวมความคิด ตกตะกอน ไอ้ที่สะสมมาหลายๆ ปีกับประสบการณ์การทำงานในหัวเลย คราวนี้ก็ว่าจะทยอยๆ ทำไป ้ของเก่าๆ ที่ว่าจะเขียน แต่ยังไม่ได้เขียน เช่นเรื่องที่ไปสวนสันติธรรม บทเรียน NEC ที่ยังเขียนไม่จบ ก็เข้าคิวรอกันไปก่อน งานต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว อยู่แล้ว (ช่วงนี้ติดใจประโยคว่า I wish I weren't so hard on myself มาก ช่างตรงกับตัวเองซะเหลือเกิน)

หวังว่าจะมีประโยชน์กับท่านผู้อ่านอีกเ่ช่นเคยนะคะ ผิดถูกอย่างไร อภัยผู้น้อยด้วยละกัน

สนามบินดอนเมือง...

ฉันลากกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่นักไป check-in ที่เคาน์เตอร์ของเอื้องหลวง
ฤดูนี้ไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวและเลยช่วงเปิดเทอมไปแล้ว ผู้โดยสารจึงมีไม่มากนัก

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปรับสาย
แล้วกรอกเสียงลงไปว่า "สาค่ะ"
ปลายสายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วจนเกือบฟังไม่ได้ศัพท์

เคยเป็นมั้ยที่บางครั้งเราเดินผ่านหนังสือดีๆ ไป และไม่ซื้อเพราะเหตุผลที่ว่า