เช้านี้เรานัดเจอกันที่เดิมอีกเช่นเคย
แต่เร็วกว่าเดิมเล็กน้อยเนื่องจากเขาบอกว่าวันนี้ต้องเดินทางไปไกล ขับรถประมาณ 4
ชม. จึงจะถึง จุดหมายของเราในวันนี้คือไปถ่ายรูปใบไม้เปลี่ยนสีที่ Aspen
เมืองสกีที่มีชื่อเสียงที่สุดของอเมริกา และอาจจะเลยไป Maroon Bell ด้วย

วันนี้เขามอบหมายให้ฉันเป็นคนบอกทาง
ซึ่งก็ไม่ยากมากเพราะว่าแผนที่ได้เขียนไว้ชัดเจนว่าจะต้องไปถนนสายไหน  แยกตรงไหนบ้าง
พอเข้าสู่ถนน I-70
ไปได้ซักพักหนึ่งสองข้างทางก็เป็นบริเวณโล่งมีภูเขาลูกใหญ่อยู่ตรงหน้า
ขับตามทางไปได้ซักพักหนึ่งก็เริ่มจะเป็นทางระหว่างช่องเขา
ฉันรู้สึกตื่นตาตื่นใจไปกับบรรยากาศสองข้างทางเป็นทีสุด ใบไม้หลากสีอยู่บนภูเขา
มีลำธารน้ำใสไหลแรงอยู่เบื้องล่าง
เทือกเขาร็อคกี้ที่ฉันกำลังผ่านนี้มีจุดกำเนิดในแคนาดา
ผ่านทวีปอเมริกาเหนือยาวลงไปถึงเม็กซิโกเลยทีเดียว
รู้สึกขอบคุณบรรดาวิศวกรและผู้บุกเบิกในอดีตที่ทำให้ฉันได้มีโอกาสซึมซับบรรยากาศ ความอลังการที่ธรรมชาติสร้างสรรไว้แบบนี้

ระหว่างทาง ภูริศบรรยายให้ฟังว่า
"Aspen เป็นเมืองที่ไม่ใหญ่มากนัก
เป็นเมืองที่มี Ski resort ที่มีชื่อเสียงมากมาย
ทางที่ผมจะพาคุณไปเป็นทางที่เลาะเลียบภูเขาไปเรื่อยๆ
ใช้ความเร็วไม่ค่อยได้เท่าไหร่แต่วิวสวยมาก คุณจะได้เห็นต้น Aspen
ที่เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามไปตลอดเส้นทาง
ช่วงอาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์ที่สวยที่สุดในการมาดูใบไม้เปลี่ยนสีที่
Aspen เดี๋ยวคุณจะได้เห็นด้วยตาว่าสวยแค่ไหน"

ฉันฟังเขาพูดแล้วก็รู้สึกตื่นเต้น ในชีวิตก็ไม่เคยเห็นใบไม้เปลี่ยนสีมาก่อนเลย
ต้น Aspen เป็นไงก็ไม่รู้จัก เท่าที่เห็นในแผ่นพับใบมันเป็นทรงคล้ายๆใบโพธิ์
แต่เล็กกว่า ใบค่อนข้างบาง เวลาโดนลมพัดคงจะปลิว... พลิ้วไปทั้งต้น

ในที่สุดก็เริ่มเข้าเขตของ Aspen เห็นได้จากสองข้างทางที่รายล้อมไปด้วยป่า Aspen
ลำต้นสีขาวคล้ายต้นยางของภาคใต้

ใบสีเหลืองแข่งกันเคลื่อนไหวทักทายสายลมที่มาสัมผัสราวกับกระดิ่งที่มีชีวิตบนกิ่งไม้
เขาจอดรถแอบเข้าข้างทางให้ฉันลงไปถ่ายรูป

"คุณอยากได้รูปบ้างไหม ผมจะถ่ายให้" เขาอาสา
"ขอบคุณค่ะ"
ฉันรีบส่งกล้องในมือให้
จะได้มีรูปตัวเองบ้างซะที
เขาเอากล้องยกไปเล็งๆอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เอาลง
"อ้าว
ทำไมไม่ถ่ายล่ะคะ กล้องมีปัญหาเหรอ"
"เปล่า" เขาเงียบไปนิดหนึ่ง "คุณ..ดูดีนะ"

นี่หูฉันฝาดไป หรือว่านายคนนี้โดนผีป่าฝรั่งเข้าสิงกันแน่เนี่ย........ อยู่ดีๆ
มาชมกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ก็เขินหมดซิ ฉันเลยทำหน้าไม่ถูกไม่รู้จะยิ้มดีหรือจะเฉยดี
จนเขาหัวเราะ
"ตอนนี้ชักไม่สวยแล้วล่ะ
คุณอย่าทำหน้าแบบกินบอระเพ็ดอย่างนั้นสิ"
"ไม่ถ่ายแล้ว" ฉันชักงอน
ทำท่าจะเดินกลับไปที่รถ ชายหนุ่มรีบโวยวาย
"อ้าว เดี๋ยวสิคุณ โธ่
ผมล้อเล่นนิดหน่อยเอง มาเถอะๆ ผมไม่พูดมากแล้ว" 
เขายิ้มตาเป็นประกาย
ฉันรู้สึกขัดใจเล็กน้อย แต่ครั้นจะทำกิริยาแบบเด็กๆ
ไปก็ใช่ที่ ก็เลยยอมกลับไปยืนถ่ายรูปอย่างเดิม พอเสร็จชายหนุ่มก็ทำหน้าล้อนิดๆ

"ไม่นึกว่าจะขี้งอนนะ คุณนี่"
"ไม่ได้งอนนี่คะ" ฉันยังปากแข็ง
เรื่องอะไรจะยอมรับล่ะ
"เอาละๆ ผมไม่เถียงกับคุณล่ะ ขึ้นรถเถอะเดี๋ยวไปเที่ยว
Maroon bell กัน"

นี่ ใครเริ่มก่อนกันแน่ยะพ่อคุณ ชักจะยัวะแล้วนะ ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ
เสร็จงานเมื่อไหร่นะ จะเอาคืนมั่ง

ฉันก็ได้แต่หมายมั่นปั่นมืออยู่ในใจขณะออกเดินโดยที่คนโดนอาฆาต
ซึ่งวันนี้ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
ไปนั่งผิวปากรออย่างสบายใจบนรถเรียบร้อยแล้ว
....